Τέσσερις μέρες και μία ανάσα
Εργάζομαι ως delivery παράς σε μια μικρή πιτσαρία στη Θεσσαλονίκη. Ξέρεις εκείνη την αίσθηση που γυρνάς σπίτι με τα πόδια να πονάνε και τις τσέπες να έχουν ψίχουλα από ακριβό φαΐ που δεν αγόρασες εσύ; Αυτή ήταν η ζωή μου για δύο χρόνια. Δεν παραπονιέμαι, είχα ανάγκη τα χρήματα. Αλλά κάθε βράδυ, γύρω στη μία, ήμουν τόσο άδειος που ούτε το κινητό να κρατήσω δεν είχα όρεξη.
Μια Τετάρτη, ο μάνατζερ μας έκοψε βάρδια λόγω βροχής. «Δεν έχει παραγγελίες, φύγε νωρίς». Βρέθηκα στο σπίτι με μία μπύρα και μηδέν πλάνο. Έξω χτύπαγε ο αέρας. Εγώ ήμουν ξαπλωμένος, σκεπτόμενος αν έχει νόημα να ανοίξω Netflix ή να κοιμηθώ κατευθείαν. Η πλήξη με έτρωγε εκείνη τη νύχτα. Μια διαφημιστική εικόνα μου είχε μείνει στο μυαλό από παλιότερη περιήγηση. Όχι κάτι θεαματικό, απλά χρώματα και μια φράση. Είπα «ας το κοιτάξω». Χειρότερο από το να μετράω ρωγμές στον τοίχο, σκέφτηκα.
Έτσι, μπήκα για πρώτη φορά στο Vavada Καζίνο. Δεν είχα εμπειρία. Μηδέν. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι μπορείς να παίξεις με μικρά ποσά. Δεν είχα άγχος κέρδους, ούτε στρατηγική. Έβαλα 20 ευρώ. Για μένα ήταν ένα τάληρο και μισό, τίποτα τρομερό. Αν τα έχανα, απλά δεν θα έπαιρνα καφέ για τρεις μέρες. Δεν ήταν δραματικό.
Η αρχή ήταν σπασμωδική. Πάτησα ένα φρουτάκι με ήρωα έναν μάγο. Γύριζα τις ροδέλες μηχανικά, χωρίς να καταλαβαίνω τα μπόνους. Σε δέκα λεπτά είχα 12 ευρώ. Στα επόμενα πέντε, 4 ευρώ. Μια βουτιά που με ξάφνιασε. «Εντάξει, τέλος», είπα. Κι όμως, δεν έκλεισα τη σελίδα. Κάτι με κράτησε. Μια περιέργεια. «Τι θα γίνει αν το κάνω αλλιώς;» Αντί να αυξήσω το πάτημα, το μείωσα στο ελάχιστο, 0,10 λεπτά. Έπαιζα αργά. Σκόπιμα νωχελικά.
Σιγά σιγά, ανέβηκα στα 9 ευρώ. Δεν ήταν σπουδαίο, μα ένιωθα ότι τουλάχιστον δεν βούλιαζα. Τότε συνέβη κάτι περίεργα ήσυχο. Μπήκα σε ένα παιχνίδι με φρούτα, από αυτά τα vintage. Τρία σύμβολα πορτοκαλιού έδωσαν ένα μικρό κέρδος, 14 ευρώ. Η καρδιά μου δεν χτύπησε δυνατά. Απλά ένα μικρό «α». Μέσα στο μυαλό μου μετρούσα: σύνολο 23 ευρώ. Είχα βγει πίσω στην εκκίνηση, συν 3 ευρώ. Χαζό κέρδος. Αλλά δικό μου.
Εδώ θα μπορούσε να τελειώσει η ιστορία. Αλλά δεν τελείωσε. Γιατί εκείνο το βράδυ δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω. Κανένας δεν με περίμενε. Αποφάσισα να βγάλω 10 ευρώ. Ναι, να τα τραβήξω. Ήθελα να δω πώς λειτουργεί η εξαγωγή, αν είναι γρήγορη, αν υπάρχουν κρυφές χρεώσεις. Τα χρήματα μπήκαν σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Εντυπωσιάστηκα από την απλότητα. Δεν χρειάστηκε ούτε βιντεοκλήση. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα μία εμπιστοσύνη που δεν περίμενα.
Άφησα 13 ευρώ μέσα. Σκέφτηκα: «Αυτά είναι που παίζω τώρα. Δεν βάζω άλλο από τη δουλειά μου». Και ξαναμπήκα στο Vavada Καζίνο με άλλη ψυχολογία. Όχι πια ως ο κουρασμένος ντελιβεράς, αλλά σαν κάποιος που είχε ήδη κερδίσει λίγο χρόνο. Άλλαξα παιχνίδι. Πήγα σε μία ρουλέτα με ζωντανό ντίλερ. Μία γυναίκα με γυαλιά, που χασμουριόταν ανάμεσα σε γύρους. Με ηρέμησε αυτή η ανθρώπινη ατέλεια.
Πόνταρα 1 ευρώ στο μαύρο. Έπεσε μαύρο. 2 ευρώ. Δοκίμασα πάλι μαύρο. Έπεσε κόκκινο. Έχασα. Τα νεύρα μου ήταν ήσυχα. Ήταν σαν να έπαιζα μάρμαρα όταν ήμουν παιδί. Χωρίς συνέπεια. Σε είκοσι λεπτά, με τρεις μικρές νίκες, είχα ανέβει στα 27 ευρώ. Εκεί, χωρίς δεύτερη σκέψη, πάτησα εξαγωγή άλλων 15 ευρώ. Σύνολο εκείνο το βράδυ: 25 ευρώ στην τσέπη μου, από 20 που ξεκίνησα. Δεν είναι τεράστιο. Αλλά ήταν δικό μου.
Την επόμενη μέρα, στη δουλειά, είχα αλλάξει. Το αφεντικό μου είπε «γιατί γελάς ρε;» Δεν του είπα την αλήθεια. Του είπα «καλός ύπνος». Αλλά μέσα μου ήξερα. Είχα αποδείξει ότι μπορώ να σταματήσω. Αυτό για έναν άνθρωπο που ζει με τα μπονους και τις ώρες υπερωρίας, ήταν τεράστιο. Δεν είχα γίνει πλούσιος. Είχα γίνει πιο ψύχραιμος.
Τις επόμενες μέρες, ξαναέπαιξα. Δύο φορές. Την πρώτη, έχασα 10 ευρώ μέσα σε δέκα λεπτά. Δεν πείραξε. Έκλεισα. Τη δεύτερη, κέρδισα 34 ευρώ και έβγαλα τα 30. Δεν είχα σύστημα. Δεν είχα κανόνα. Αλλά είχα ένα όριο που δεν το πάτησα ποτέ: ό,τι βάζω, το βάζω μία φορά. Αν φύγει, φύγει. Χωρίς revenge, χωρίς «τα ξαναπαίρνω». Αυτή η απλή στάση με έσωσε από ενδεχόμενη μαλακία.
Δεν λέω ότι όλοι πρέπει να το κάνουν. Λέω τι έζησα εγώ. Μέσα σε τέσσερις ημέρες, από εκείνη την πρώτη βροχερή Τετάρτη μέχρι την Κυριακή, είχα βγάλει συνολικά 68 ευρώ από το Vavada Καζίνο. Όχι κάτι τρελό. Αλλά με αυτά αγόρασα καινούργια παπούτσια για τη δουλειά. Τα παλιά είχαν τρύπα στη σόλα και έμπαινε νερό. Αυτή τη φορά, τη βροχή την ένιωσα αλλιώς.
Το βράδυ που φόρεσα τα καινούργια, κάθισα στο μπαλκόνι. Ούτε κινητό, ούτε τσιγάρο, ούτε τίποτα. Απλά κοιτούσα τον δρόμο. Σκέφτηκα εκείνη την πρώτη στιγμή που πάτησα «εξαγωγή» χωρίς να το σκεφτώ. Δεν ήταν τα λεφτά. Ήταν το συναίσθημα ότι για μία φορά, σε έναν κόσμο που πάντα περιμένει να σου πάρει, εγώ πήρα πίσω λίγο από τον χρόνο μου. Και αυτό, όσο γελοίο κι αν ακούγεται, ήταν η πραγματική νίκη.